Kontynuacja powieści „Czy było warto? ” Odyseja dżinsowych Kolumbów.

Młodzieńcza miłość nie zawsze ma happy end

¹

„Czy było warto?” napisałam przy pomocy rodziny. Nieustające dyskusje z Andrzejem, z Patką, z Gosikiem, ze Sławkiem i mamą umożliwiały sprawdzenie faktów oraz okoliczności, w jakich znajdowaliśmy się w tamtych latach. Pozornie zdawały się takie same, jednak czasami każdy z nas pamiętał je inaczej.

Siłą natury każda historia, jakakolwiek by ona nie była, jest postrzegana, interpretowana i zapamiętywana przez różne osoby inaczej. Dżinsowi Kolumbowie nadal stają z wiatrem w zawody. Dużo zmieniło się w naszym życiu, wciąż pokonujemy drogi nie zawsze usłane różanymi płatkami, opowiadając dalsze dzieje – osobliwą i nieokiełzaną historię. Tę także pamiętamy na opak. Mając na uwadze, że TA opowieść jest intymna, osobista i targająca emocjami, zadecydowałam napisać ją tak, jak ja ją pamiętam. Niektóre chwile, zwłaszcza te radosne, piękne, często romantyczne – wracały z muzyką jak przeboje młodzieńczych lat. Wtedy napełniona dobrą energią uśmiechałam się sama do siebie. Trudniej było z bolesnymi. Momentami sądziłam, że są nie do odtworzenia, lecz zakodowane, dały się wyrwać z ukrycia. Wtedy pisałam jakby szeptem, płakałam cichaczem aby mnie nikt nie widział. Jednak zdawałam sobie sprawę, że jeszcze zostały takie, których nie dało się strawić. Te wymazałam z pamięci albo zakopałam je gdzieś w głębokich zakamarkach umysłu na amen.

Nie chciałam poznawać sekretów Patki, więc nie próbowałam w nie wnikać. Pozostały tylko dla niej. Wspomnień Andrzeja też nie prześwietlałam, nie był skłonny do nich wracać. W konsekwencji opowieść „Patka” nie jest relacją Patki, nie jest relacją Andrzeja, Gosika, Sławka ani wspólną, lecz moją; podróżą w przeszłość – reminiscencją wydartą z wnętrza mego.