Bo to się zwykle tak zaczyna, że nie wiesz kiedy ani gdzie… sama nie wiedziałam, że moja słoneczna przygoda zacznie się od Grecji, a właściwie z dala od niej mieszkających Greków. Oni rozgrzali mnie najpierw. To oni tchnęli we mnie ducha południa. Oczarowali usposobieniem. A ich muzyka i zabawy? Działały na mnie jak narkotyk. Z radości chciało się krzyczeć. Opa! – rozlegało się dokoła, bouzouki porywały i nikt nie musiał czekać, żeby być poproszonym do tańca. Tram, trataaam… na dźwięki sirtaki, zbratane dusze zapełniały parkiety. W kółeczku bawili się wszyscy razem, starzy i młodzi. W podskokach opiewali radość życia. Z rozpostartych ramion wyzwalały się dusze. Szczęśliwe twarze, a ja upojona wśród nich. Kołysząc się, podnosiłam ręce najwyżej jak mogłam. Sięgałam nieba!
Lazur nieba odbijał się w morskiej wodzie, kiedy ujrzałam go na Halkidiki, krainie słońca. Zdobił białe domy na wzgórzach. Widoki urzekały, jak obrazki z bajki. Rozkoszowałam się ciepłem na plaży i w cieniu rozłożystych drzew. Spadały z nich zielone owoce. Rozłupywałam je na kamieniu. Chrupałam słodkie, pachnące migdały, prosto z drzewa!
Odkąd pamiętam, zawsze ciągnęło mnie do miasta. W Salonikach rozbrzmiewała symfonia klaksonów. Trąbił każdy na każdego. Początkowo wzdrygały; szybko przywykłam, bo po chwili już zlewały się z gwarem w jedną harmonię. Miejskiego skwaru nie sposób wytrzymać, chyba, że w kafejce, w cieniu pod arkadami. Nauczyłam się tam sztuki picia kawy. Frape ucierało się, jak kogiel-mogiel, z namaszczeniem i piło powoooli, jeeedno, godzinami. Wkoło wrzały rozmowy, poznałam wcześniej ich temperament.
Dziwiło, gdy z upływem wieczoru, u nas pustoszeją, a tam ulice się zapełniały. Gwarne lokale ze stolikami na zewnątrz w ukwieconych ogródkach, po porannym zgiełku odżywały ponownie, lecz tym razem zabawą. W to mi graj, nocnemu markowi jak ja.
I choć euforia trochę przygasła, gdy robiliśmy zakupy, bo od obcokrajowców żądano podwójnie, to jednak zachwyt ciągle pozostał.